Archive for January 2011
සමුගැනීම
“ඔච්චර සීරියස් විදියට ඉන්නෙ නැතුව සාමාන්ය විදියට ඉන්නකෝ සයුරු. වටේ පිටේ ඉන්න මිනිස්සු බලයි මොකද මේ කියල.”
ෆලූඩා එකේ කජු කෑලි තෝර තෝර හිටපු මම ඔලුව උස්සලා නිශාන් දිහා බැලුවා. එයා මූණ නොරොක් කරගෙන මං දිහා බලාගෙන ඉන්නවා. මම ලොකු හුස්මක් පිට කරල ෆලූඩා එක පැත්තකින් තිබ්බා.
“මට මොකද්ද ඔයා කරන්න කියන්නෙ. මාසෙකට පස්සේ මේ හම්බ වෙන්නේ. එහෙම හම්බ වෙලත් මොකක් හරි වලියක් ඇද ගන්නමයි හදන්නෙ. අනික ඔයා හිතුවද වටේ පිටේ මිනිස්සුන්ට වෙන වැඩ නෑ කියල අනිත් මේස වල ඉන්න උන්ගේ මුණූ සීරියස්ද බලනව ඇරෙන්න ? මොකද්ද ඔයාගේ ප්රශ්නේ ?”
ඒ පාර නිශාන් එයාගේ ෆලූඩා එකත් එක්ක සෙල්ලම් කරනවා. කතාවක් නෑ.
“මොකද දැන් කතා නැත්තේ ? කියනව මොකද්ද ප්රශ්නේ කියල. මම හරි මදිද ? මාත් එක්ක එලියේ පේන්න ඉන්න ලැජ්ජද ?”
“පිස්සුද සයුරු. මෝඩ කතා කියන්න එපා.”
“එහෙනම් මොකද්ද ඔයාගෙ ප්රශ්නේ ?”
“එහෙම ප්රශ්නයක් නෑ සයුරු. ඔයා දන්නවනේ මම මෙහෙම එලියට එන්නෙ කොච්චර බයෙන්ද කියල. මට බයයි කවුරු හරි දැක්කොත් කියල.”
“ඔයා මහ පැරනොයිඩ් කේස් එකක්නේ. කොල්ලො දෙන්නෙක් එකට වාඩි වෙලා බීම එකක් බොනව කියන එක ඔච්චර අමුතු දෙයක් කියලද හිතන් ඉන්නෙ ? ඕන තරම් යාලුවෝ එහෙම කරනව. කවුරුත් මුකුත් හිතන්නේ නෑ.”
“ඒ උනත්…..”
“ඔයාට මම මොනා කලත් ඒකෙ වරදක් තියෙනවා. මම හිටගන්න හැටි වැරදී, ඇවිදින හැටි වැරදී, කතා කරන හැටි වැරදී, හිනාවෙන හැටි වැරදී, අඳින හැටි, කොන්ඩේ කපන හැටි වැරදී… ඇයි හතිලව්වෙ මට ඔයා කැමති වෙන විදියට කිසිම දෙයක් කරන්න බෑනේ.”
“ඔයාව හම්බ වෙච්ච මුල් දවසේ ඉඳලම මම උත්සාහ කලේ ඔයාව සතුටු කරන්න. ඔයා වෙනුවෙන් මම කොච්චර වෙනස් උනාද ? ඒ මොනා කලත් ඔයාට මදි. මොනාද මට තව කරන්න කියන්නෙ ?”
මේ සම්භන්ධය තව දුරටත් මේ විදියට ගෙනියන්න බෑ කියල මට ඒ වෙලාවේ තේරුණා. නිශාන් කවදා හරි පිට කොන්දක් හදා ගන්නකන් මේක හරියන්නෙ නෑ. මේ විදියට හැංගිමුත්තං කෙලින්න මට තව බෑ.
“මම ඔයාගෙන් බොහොම සුළු දේවල් බලාපොරොත්තු උනේ නිශාන්. ඔයාට ඒකවත් දෙන්න බෑ. ඔයාට ඕනේ මාව හොර ගෑණියෙක් වගේ හංගලා තියාගන්නනම් මට ඒක තව දුරටත් කරන්න බෑ. මටත් කියල ආත්ම ගෞරවයක් තියෙනවා. මට ඔයාගේ හොර ගෑණි වෙන්න බෑ මම ඔයාට කොච්චර ආදරේ කලත්.”
මම මගේ බෑග් එකත් කරේ දාගෙන නැගිට්ටා. නිශාන් මං දිහා කඳුළු පිරිච්ච ඇස් දෙකෙන් බලන් ඉන්නවා. ඒ ඇස් දෙක දැක්කම මට මගේ තීරණේ වෙනස් කරන්න හිතුණා. ඒත් නෑ මට ආපහු මේ ගිණි ගොඩට පනින්න බෑ. මට මගේ හිත මඩේ දදා හෝදන්න ඕනෙ නෑ තව දුරටත්.
“මම යනව නිශාන් මට මේක තව දුරටත් කරන්න බෑ. මම හොඳ මිනිහෙක් නිශාන්. මම කාටවත් කරදරක් නොකර පාඩුවේ ජීවත් වෙන මිනිහෙක්. i deserve better than this”
මම ආපහු හැරිලා නොබලාම ෆුඩ් කෝර්ට් එකෙන් එලියට ආවා. නිශාන් කතා කරල කොච්චර ඇඞුවත් කොච්චර හිඟා කෑවත් මගේ තීරණේ වෙනස් කරන්නේ නෑ කියල මම මටම පොරොන්දු උනා. දෙවියනේ මට ඒ පොරොන්දුව රකින්න ශක්තිය ලබා දෙන්න.
ලස්සන ඇස් – පෙරවදන
නිදා ගැනීම කියන්නේ මම ආසම කරන ක්රියාවක්. ඒක මගේ ප්රියතම විනෝදාංශයක් කිව්වත් හරි. දවසේ ඕනෑම වෙලාවක, ඕනෑම තැනක මට නිදා ගන්න පුලුවන්. හදිසියේම මහ හයියෙන් ෆෝන් එක රින්ග් වෙද්දි මාව උඩ ගිහින් ඇහැරුනා. ෆෝන් එක සයිලන්ට් දාන්න අමතක වෙච්ච එකට මටම බැණ බැණ ඇඳෙන් නැගිටින්නෙවත් නැතුව අතගාලා ෆෝන් එක හොයාගත්තා.
“හෙල්ලෝඕ” මම ෆෝන් එක ආන්සර් කලේ කත කරපු එකාට හිතෙන් බැණ බැණ.
“සයුරු අයියේ, මම නිසල් කතා කරන්නෙ. අද එනව නේද ?”
“හ්ම්ම්.. ඒ මොකටද ?”
“ඇයි හලෝ අමතක උනාද හෙට කඨිනේ. ඔයයි මල්ලියි දෙන්නම එනව කිව්වෙ අද නයිට ගහන්න.”
“ආ ඔව් ඔව්. එනව එනව. මල්ලි තාම ආවෙ නෑ වැඩ ඇරිලා. ආවම එන්නම් දෙන්නත් එක්කම.”
“හරි එහෙනම් තිබ්බා.”
“ඕකේ. බායි”
නිසල් කියන්නේ මගේ මල්ලිගේ හොඳම යාලුවගේ මල්ලි. මගේ මල්ලි මට වඩා අවුරුදු දෙකක් බාලයි. නිසල් මට වඩා අවුරුදු තුනක් බාලයි. හෙට අපේ පන්සලේ කඨිනේ. කඨින චීවරේ ගෙනියන්නේ නිසල් ලගේ ගෙදර ඉඳන්. හැම අවුරුද්දෙම වගේ කඨිනෙට කලින් දා රෑ නයිට ගහන එක ගමේ කොල්ලෝ සෙට් එකේ පුරුද්ද. නිසල් වගේම නිසල්ගේ අයියා ප්රදීප් දෙන්නම ගමේ ඕනම දේකට ඉස්සරහට එන දෙන්නෙක්. ඒ නිසා අද එහෙ කට්ටිය ගොඩක් ඉඳී.
දැන් ඉතින් ආපහු නින්ද යන්නෙ නෑ. විනාඩි දෙක තුනක් ඇඳේ එහාට මෙහාට පෙරලි පෙරලි හිටපු මම නැගිටලා නාගෙන එහෙම ලෑස්ති උනා. මම නාලා එලියට එනකොටම වගේ මල්ලිත් වැඩ ඇරිලා ආවා. එයත් නා කියා ගෙන ආවට පස්සේ දෙන්නම නිසල්ගෙ ගෙදර යන්න පිටත් උනා. අපේ කොල්ලෝ සෙට් එක කෙසේ වෙතත් හැට පැනපු ආච්චිලා සීයලා ටිකක් නම් හිටිය හතර අතේ දපල.
“ඕයි නිසල්, ප්රදීප්.. කෝ අනිත් උන් ?”
“දැන් එයි. තාම හතයි නේ.”
මල්ලි ගියා ප්රදීප් එක්ක හන්දියට මොනාද ගේන්න. මම නිසල් එක්ක එයාගේ කාමරේට ගියා. අපි දෙන්නත් එක්ක අලුතින් ආපු ෆිල්ම් ගැන, ගමේ වටේ පිටේ ඕපදූප ගැන කතා කර කර ඉඳිද්දි පහල තට්ටුවෙන් ලොකු කාල ගෝට්ටියක් ඇහුනා.
“මාර සේනාව ඇවිත්”
එහෙම කියපු නිසල් පහලට ගියා කට්ටියව පිලිගන්න. මම නිසල්ගේ කම්පියුටර් එකේ සින්දුවක් දාගෙන අහන්න ගත්තා. කොල්ලෝ සෙට් එකේ උන් එක එකා කාමරේට ආවා. මම ඉතින් එක එකාගේ විස්තර අහල පොඩි කයියක් දාගෙන හිටියා. ටික වෙලාවකින් කට්ටිය කාඩ් පැක් එලියට අරගෙන ඕමි ගහන්න පටන් ගත්තා.
“කෝ නිසල් ?” මම ඇහුවා.
“නිසල් අයියා අර අලුතෙන් ආපු පොර එක්ක හිටියා.”
“අලුතෙන් ආපු පොර ? ඒ කවුද මම නොදන්න අලුත් පොර ?”
“සති කීපයක් වෙනව මෙහාට ඇවිත්. නිසල් අයියලාගේ දුර නෑයෙක් වෙනවලු. අර වෙන්දේසි වත්තයි දං කැලෑවයි මැද්දේ තට්ටු දෙකේ ගෙයක් තිබ්බේ. අන්න ඒකට ඇවිත් ඉන්නෙ.”
කව්ද මේ අලුත් පොර ? ගිහින් බලන්න ඕනේ. එහෙම හිතල මම නැගිට්ටා පහලට යන්න. මම නැගිටිනවත් එක්කම නිසල් ‘අලුත් පොර’ එක්ක කාමරේට ආවා.
“ආ සයුරු අයියේ මේ ෂේන්. අපේ දුර නෑයෙක්. ලඟදි මේ පැත්තට පදිංචියට ආවේ. ෂේන් මේ සයුරු අයියා. අපේ සෙට් එකේ අනුශාසක තුමා”
නිසල් අපිව අඳුන්වලා දුන්නේ මට නෝන්ඩියකුත් දාන ගමන්. නිසල් මොනා කිව්වද කියල මට ඇහුනේවත් නෑ. ඒ මොකද මම ගල් ගැහිලා ෂේන් දිහා බලාගෙන හිටපු නිසා. දෙයියනේ ඒ ඇස් දෙක. මගේ කකුල් දෙක පණ නැති වේගෙන යනවා වගේ මට දැනුනා. මම ෂේන්ට අතට අත දුන්නේ මගේ ඇස් දෙක එයාගේ මූණෙන් පොඩ්ඩක්වත් අයින් කර ගන්නේ නැතුව. මට මුලු ලෝකෙම නොපෙනී ගිහින් ෂේන් විතරක් පේන්න උනා. මම ෂේන්ගේ අත අතඇරියේ නොකරම බැරි නිසා.
එදා තමා මට මුල් වතාවට ෂේන්ව හම්බ උනේ. ඒ පලවෙනි හමුවීමේදීම මට තේරුනා මගේ ජීවිතේ ආපහු හරවන්න බැරි තරමට වෙනස් වෙන්න යනවා කියලා.
